Περί κοινωνικών ζώων…

Όπως είναι γνωστό, ο άνθρωπος δεν έχει αλλάξει ριζικά κατά το ρουν της ιστορίας, παρά μονάχα εξελίσσεται μαζί με το περιβάλλον και τα ερεθίσματα του. Οι άνθρωποι πάντα είχαν και θα έχουν τις ίδιες ανάγκες, φόβους, φιλοδοξίες και το μόνο που μεταμορφώνεται στην ουσία είναι τα σκηνικά και η αισθητική.

Το ίδιο ερωτευόντουσαν οι νέοι του 15 αιώνα ξαπλωμένοι στο δροσερό γρασίδι, τραγουδώντας τους έρωτες τους στα άνθη και τα δέντρα. Το ίδιο και ο ρομανικός ποιητής που απόμερα, στη μέση ενός κοιμητηρίου, αναπολούσε έρωτες που σκόρπισε ο χρόνος σαν φύλλα το φθινόπωρο. Το ίδιο και ο νεαρός με τα «all star», το φούτερ και το κινητό στο χέρι περιμένοντας ένα μήνυμα από την κοπέλα του στο facebook… Και τούτη είναι η όμορφη πλευρά της ζωής.

Εκεί όπου τα πράγματα σκουραίνουν είναι στην πολιτική. Δεν είναι ανάγκη να αναφέρω τα γεγονότα καθώς όλοι μας τα γνωρίζουμε, αρκεί μονάχα να ρίξουμε ένα βλέμμα το εξώφυλλο μιας εφημερίδας με τη σημερινή ημερομηνία… Όλο νούμερα, υπολογισμοί, δημοσκοπήσεις, προβλέψεις κι αναλύσεις. Και μολαταύτα τα ίδια καλείται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα με ακρίβεια καρμπόν…  Πόσες φορές ακόμα πρέπει να κάνουμε το ίδιο λάθος για να συλλογιστούμε και να αποφύγουμε τις επαναλήψεις του παρελθόντος; Πόσο ακόμη θα παίζουμε το παιχνίδι του «ο θάνατος σου, η ζωή μου»; Πόσο πρέπει πια να υποφέρει τούτος ο έρμος τόπος για να μπορέσει να σηκώσει το κεφάλι και με τα μάτια ορθάνοιχτα να αντικρίσει ένα ηλιόλουστο αύριο; Σίγουρα, όπως λέει και ο ποιητής, «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Ναι, συμφωνώ, αλλά για να γυρίσει ο ήλιος, κυρ Οδυσσέα, πρέπει πρώτα να τον δούμε… Δεν σκοπεύω να μιλήσω για Πολιτική, αλλά για «Κοινωνική»….  τίποτα πιότερο από τροφή για σκέψη.

Και για να μην παραπονεθεί κανείς για το τι σχέση έχουν όλα αυτά με το ιστολόγιο τούτο, σας παραθέτω το εξής:

«Μου φαίνεται αξιοθαύμαστη η μοντέρνα κοινωνία, η τέλεια πολιτική της, η θαυμάσια βιομηχανία της, η θεοσεβούμενη κερδοσκοπία της, η ελκυστική της πολυτέλεια, η ανθοστόλιστη ρητορεία της, η οικονομική της ευρεσιτεχνία, τα χρυσοστόλιστα όνειρα της, μα εξακολουθώ να ζηλεύω εκείνους που, σαν το Δάντη, μπορούν να αντικρίσουν τα άστρα καθώς τα «κοινωνικά ζώα» καταβροχθίζονται στο σκοτάδι.»

Eça de Queiroz (1845-1900)

Άδεια Creative Commons
Αυτό το έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού – Μη Εμπορική Χρήση – Παρόμοια Διανομή 3.0 Μη εισαγόμενο .

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s